Poszczególne fale emigracyjne do krajów Europy Zachodniej, jak i USA różnią się pod względem głównych determinantów tego ruchu, ale także pod względem charakterystyk osób wyjeżdżających, których różnicować można ze względu na płeć, wiek i wykształcenie. Do szczególnie „niedawnych” zachowań migracyjnych, należy fala polskiej emigracji po 1 maja 2004 roku. Ta fala emigracyjna obejmuje swoim zasięgiem wyjazdy do krajów Europy Zachodniej, jak i krajów skandynawskich. Szczególnym upodobaniem cieszy się Wielka Brytania oraz Irlandia, to kraje, które według statystyk przyjęły znaczną część obywateli polskich.
Biorąc po uwagę migrację Polaków, zauważalne zostają różne kategorie motywów, dla których poczyniony zostaje wyjazd za granicę. O chęci wyjazdu do danego kraju decydują takie czynniki, jak np. bliskość lub atrakcyjność geograficzna kraju migracji, chęć pracy za granicą, poprawienie standardów dotychczasowego życia, niższe koszty utrzymania, lepsze zarobki oraz lepsze możliwości rozwoju zawodowego, uwarunkowania polityczne, czy też historyczne (szczególnie znamienne dla Polaków okresy II wojny światowej, czy czas transformacji ustrojowej), ale także indywidualne powody sentymentalne (np. emigracja do ojczyzny współmałżonka).
Charakterystyczną cechą niemalże wszystkich rodzajów migracji, jest deklarowana przez emigranta chęć powrotu do ojczyzny, większość wyjeżdżających postrzega migrację jako stan tymczasowy, mający w swojej bliższej lub dalszej perspektywie powrót do kraju rodzinnego. Napływ cudzoziemców dotyka głównie państwa wysokorozwinięte o liberalnej demokracji, które już od lat nie muszą borykać się z problemem własnej emigracji. Czynna działalność Polonii wpływa korzystnie na osiedlanie nowych emigratów, ponieważ ukierunkowana jest na zmniejszenie skali kłopotów związanych z integracją emigranta w nowej społeczności, przykładowo w Wielkiej Brytanii zakłada się polskie szkoły, uczy się kultury rodzimej, ale także obcej w celach przystosowawczych do nowej kultury.
